Erik de Vlieger

De Tour en zijn helden

Heerlijk de Tour de France. De Franse televisie brengt ons dagelijks beelden van een kwaliteit gelijk aan eerste klas documentaires. De kastelen, de stuwdammen en het ongekende natuurschoon worden ons toverachtig gepresenteerd als echte kunst door op motoren liggende cameramensen en in helikopters vliegende reporters. Opgeserveerd met de indringende uitleg van roerige geschiedenissen van elk gebouw of gebeurtenis. Of het nou 20 jaar of 1000 jaar oud is, dan wel vreedzaam of een oorlog, Frankrijk staat voor zijn geschiedenis en dat mogen we allemaal weten want hun trots, is hun bezit! De mondialiteit of globalisering, zoals u wilt, van deze heldensport wordt uitstekend vertegenwoordigd in deze wielerronde, bijvoorbeeld met een Luxemburger in het geel en een (redelijke laffe maar aardige) Australiër als grootse kanshebber.

Mannen die met 50 kilometer per uur op het wegdek stuiteren, hun huid openspringend en met bloed bedekt maken ze duidelijk dat we voetballers als aanstellerige clowntjes kunnen beschouwen met hun gegil als ze weer eens op een zachte grasmat struikelen. Een vallende voetballer heeft een blik alsof ze net een breinaald in hun oog hebben gekregen! Nee de wielergladiatoren die ons dagelijks vermaken laten ons zien dat zij het echte leven zijn. Elke dag is weer een etappe. Elke dag kan je vallen en weer opstaan. Elke dag kan je winnen of verliezen en net als in ons leven worden de prijzen bij de eindstreep uitgedeeld.

Heerlijk dames en heren. Wat een eerlijke televisie en wat een eerlijke sport die alleen door hijgerige journalisten soms met doping in verband wordt gebracht. Als een renner gepakt wordt die hoogstens een half procent van de renners vertegenwoordigd, vergeten deze likkerige pennennichten dat het cocaïne gebruik binnen het journalistenvak mega groot genoemd kan worden en dat mag niemand zeker weten!Of is dat geen doping?

Maar wat een heerlijk commentaar van Maarten Ducrot en Herbert Dijkstal. De Nos heeft helden in dienst met als avondlijke oppertoetje Mart Smeets die zichzelf uitgeroepen heeft als elitaire geweten van de Tour maar hij mag dit doen van mij. Hij wel! En tijdens zijn toetje krijgen we Philip Freriks, die onze Franse culturele kennis ook nog eens even bijschaaft met humor en kennis. En niet van een beeldscherm wat Google als startpagina heeft maar vanuit de ervaring en de bijna erotische liefde voor zijn vakgebied. En wat heroisch dat diezelfde Maarten Ducrot elke dag de laatste 20 kilometer zelf fietst, om u als kijker beter te informeren over het dagelijks af te leggen parcour. Zo hoort het want de liefde voor zijn sport, spuit bij u en mij de beeldbuis uit.

Een Armada van vliegtuigen en helikopters die boven deze titanenstrijd rond cirkelen waarbij de ergernis van John-with-the-hat alleen nog maar te vinden is in de Vips die in deze helikopters meevliegen, het jaloers socialisme hiermee alleen maar bevestigende.Maakt niet uit want de Tour is mooi in al zijn facetten en gelul over geld tijdens de gevechten van deze helden is alleen nog maar voor de dommen. De oliedommen!

Medische informatie over zitvlakken en gecompliceerde botbreuken worden ons via een, uit een cabriolet hangende dokter medegedeeld. Dezelfde dokter die vanuit zijn rijdende auto wonden schoonmaakt en renners consult geeft. En dat zonder afspraak en zonder een telefoniste die je een half uur in de wacht zet.

Ik hou van de Tour. Ik ben verliefd op de Tour. Papa, had me wielrenner laten worden in plaats van zakenman!